(1) تا حد امکان سطح لحیمکاری سخت را به حداقل برسانید تا از ترکها جلوگیری و آنها را کاهش دهید و در نتیجه طول عمر ابزار را بهبود بخشید.
(2) استحکام جوشکاری با استفاده از مواد جوشکاری با استحکام بالا و به کارگیری تکنیکهای صحیح لحیمکاری تضمین میشود.
(3) اطمینان حاصل کنید که مواد جوشکاری اضافی پس از لحیم کاری به سر ابزار نچسبد و سنگ زنی لبه را تسهیل کند. این اصول با اصول مورد استفاده در گذشته برای ابزارهای آلیاژ سخت چند تیغه ای که اغلب دارای طرح های شیار بسته یا نیمه بسته بودند، متفاوت است. مورد دوم نه تنها تنش لحیم کاری و وقوع ترک را افزایش می داد، بلکه حذف سرباره را در حین لحیم کاری دشوار می کرد و منجر به گیر افتادن بیش از حد سرباره در جوش و جدا شدن شدید آن می شد. علاوه بر این، به دلیل طراحی نامناسب شیار، مواد جوشکاری اضافی قابل کنترل نبودند و روی سر ابزار جمع می شدند و باعث ایجاد مشکلاتی در حین سنگ زنی لبه می شدند. بنابراین، هنگام طراحی ابزارهای آلیاژ سخت چند تیغه ای باید توجه ویژه ای شود.
ماده جوشکاری باید هم با آلیاژ سخت لحیمکاری شده و هم با زیرلایه فولادی، قابلیت ترشوندگی خوبی داشته باشد.
این باید استحکام کافی جوش را هم در دمای اتاق و هم در دماهای بالا تضمین کند (زیرا هم ابزارهای آلیاژ سخت و هم قالبهای خاص در حین استفاده، دماهای مختلفی را تجربه میکنند).
ضمن تضمین شرایط فوق، ماده جوشکاری باید در حالت ایدهآل نقطه ذوب پایینتری داشته باشد تا تنش لحیمکاری سخت کاهش یابد، از ترک خوردن جلوگیری شود، راندمان لحیمکاری سخت افزایش یابد و شرایط کاری اپراتورها بهبود یابد.
ماده جوشکاری باید پلاستیسیته خوبی در دمای بالا و دمای اتاق از خود نشان دهد تا تنش لحیمکاری سخت را کاهش دهد. باید جریانپذیری و نفوذپذیری خوبی داشته باشد، که این ویژگی به ویژه هنگام لحیمکاری ابزارهای برشی چند تیغهای از جنس آلیاژ سخت و اتصالات قالبهای آلیاژ سخت بزرگ اهمیت دارد.
مواد جوشکاری نباید حاوی عناصری با نقطه تبخیر پایین باشند تا از تبخیر این عناصر در حین لحیمکاری سخت و تأثیر بر کیفیت جوش جلوگیری شود.
مواد جوشکاری نباید حاوی فلزات گرانبها، کمیاب یا عناصر مضر برای سلامت انسان باشند.
زمان ارسال: ۲۹ آگوست ۲۰۲۳
